Dag lieve Sjakie – one big granny a week #5

Ik ga ik 2020 een deken haken door een grote granny square per week te haken (one big granny a week) van restjes Stylecraft Special DK. Dit is de wekelijkse update.

View this post on Instagram

Dag 69 – 20-11-2019 Het bericht dat niemand wilt krijgen, laat staan als je hoogzwanger bent . Zie je z'n kale buik? Sjakie heeft vandaag een echo gehad nadat we gister de uitslag van z'n bloed kregen. Hij is al een tijdje niet helemaal lekker en zijn een paar keer met m naar de dierenarts geweest . We hadden dus een echo want uit z'n bloed kwam dat z'n lever waarden niet goed zijn. Hij blijkt tumoren te hebben, kanker dus. Hij krijgt medicijnen tegen de pijn, we gaan kijken of hij zich daar beter door gaat voelen. Zo niet dan zullen we helaas al snel afscheid van m moeten nemen . Pittig dagje dus, we lagen al vroeg in bed, met het beestje lekker dichtbij ons. Net als vroeger πŸ’• . #Mriekisexpecting #100daysofkoala #100daysof #the100dayproject #Wuppiesberenfamilie #Mrieksdog

A post shared by Mriek (@mriekseveryday) on

Vanaf eind november wisten we het al, Sjakie is ongeneeslijk ziek. Leverkanker was de diagnose en achteraf gezien had hij dit al een tijd zonder dat wij dit wisten.

Ze konden niks meer voor m doen. We kregen pijn medicatie mee en toen was het kijken hoe lang hij het eigenlijk uit zou houden. Wat was het gek om dit zo te horen en dan te moeten beslissen over het leven van je lieve vriendje. Bizar eigenlijk, maar wel de realiteit.

Ik kreeg Sjakie als pup in de zomer van 2005, cadeau van m’n moeder voor het behalen van m’n havo diploma. Z’n naam? Die werd mede gekozen door m’n broer, het moest wel een naam zijn die hij ook leuk vond wilde hij hem uitlaten πŸ˜†

Kleine druktemaker was het, altijd in om te spelen. Van z’n maffe 10 minuten als een malle door het huis heen racen tot de hond van m’n opa en oma (die al wat jaartjes ouder was) in z’n oren en staart bijten in de hoop dat hij mee ging spelen. Hoe hij dan beet en dan snel draaide dat Joris (de hond van m’n opa en oma) niet z’n snuit te pakken kon krijgen, zo z’n kont in de strijd gooide eigenlijk. Gek maf beestje.

Toen ik studeerde in Groningen bleef Sjakie thuis, maar toen ik terug was ging hij met mij mee. Ook als ik bij mijn vriendje ging logeren (nu mijn man 😊) ging hij mee. Dus zij kennen hem ook vanaf dat hij ongeveer 1 jaar oud was.

Daarna verhuisde hij met ons mee naar ons eerste huisje en ook naar ons tweede en derde πŸ˜‰ Hij was erbij toen wij elkaar het ja-woord gaven, hij wist dat alles ging veranderen toen hij een dag voor de bevalling van onze eerste dochter bij me lag met z’n kop op m’n hoogzwangere buik en waste nog de haren van onze tweede dochter uitvoerig.

Met z’n kop op m’n hoog zwangere buik

Hij was m’n steun en toeverlaat toen het even wat minder ging en zorgde dat er ritme in m’n dag zat omdat hij toch 3x per dag naar buiten moest.

Ik haakte wat dekentjes voor m. Het zou hem een worst wezen waar hij op lag πŸ˜† Ook kreeg hij restlapjes/testlapjes om mee te spelen en hij wist heel goed welk haakwerk van hem was en welke niet. De laatste jaren dat ik dekens maakte en er foto’s van maakte op de grond was hij er maar wat graag bij, maar hij liep er over het algemeen wel braaf omheen πŸ˜‰

Bijna 14 1/2 was hij toen we te horen kregen dat hij ongeneeslijk ziek was. Ik was 8 maanden zwanger dus de timing was prut, maar is er ooit een goede timing voor zoiets? We kregen pijn medicatie mee en wisten dat dit eigenlijk alleen maar uitstel van executie was. We kregen ons oude vriendje weer een beetje terug en beseften eigenlijk toen pas hoe ziek hij was. We waren ook onzeker, waar doe je goed aan? Zitten we te wachten om te rouwen om Sjakie vlak voor de bevalling of vlak erna?

We (mijn man en ik) besloten dat we zijn medicatie niet zouden verhogen. Ja we hadden even ons oude vriendje terug, de kleine actieveling die graag speelde met piep en je graag uitdaagde, en bij verhoging zouden we hem weer even terugkrijgen maar wie doen we daar een plezier mee?

De laatste foto waar hij opstaat, gemaakt voor m’n #100dagenbuiten project, met Aline in de draagzak.

Ik ben dankbaar dat hij nog 7 weken Aline heeft meegemaakt. Dat hij haar haar nog heeft gewassen van alle kanten en haar heeft mogen leren kennen. Ik had niet verwacht dat hij nog zo lang bij ons zou blijven na de diagnose, maar toen hij stopte met eten van zijn favoriete eten wist ik meteen; we gaan de dierenarts bellen. Ik wilde geen langer lijdensweg voor m’n kleine vriendje dan nodig.

Sjakie
* 1 juni 2005 – † 31 januari 2020

Dag lieve boef, of monster of welke bijnaam ik je ook gaf (het zijn er nogal wat). Je blijft altijd m’n hondenvriendje, diep in mijn hart πŸ’•

Liefs,
Mriek

Project: one big granny a week 2020
Patroon: granny square (klik hier voor een tutorial filmpje), granny square join as you go (klik hier voor een tutorial filmpje)
Garen: Stylecraft Special DK kleur 1116 green
Haaknaald: 6mm

Wil je mijn creativiteiten delen? Doe dit dan via een link van mijn site, dan komen ze terecht bij het originele bericht. Alvast dankjewel πŸ’›

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s